Breekpunt - ABN

We kunnen niet terug, na what jij me hebt verweten

Onderweg naar het nieuwe oude wonden opengereten

Ik moet gevoelens uitzweten langs bevroren traankanalen

Mijn tong dik en lang, kon iemand mijn stilte maar vertalen

Rustig ademhalen, ik zit te happen naar lucht

Mijn longtakken zijn geplugd, met zenuwpijn bevrucht

Het ritme van mijn gezucht, de regelmaat van een metronoom

Van de rozen die je van mij kreeg, vlocht je een doornkroon

De koning op zijn troon in zijn verlaten fort

Ik had geen honger naar verwijten, toch kreeg ik het op mijn bord

Heel mijn wereld ingestort, ik zweef rond in eenzaamheid

What was niet meer is, what de rest is eerbaarheid

Ik sta te trillen op mijn benen, maar blijf rechtstaan

En ruil al je leugens voor een lach en een traan

Dat het zo mis had kunnen gaan dat voelde we al weken

Op het punt dat niemand buigt kan liefde heel snel breken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

What men iet verzogt, zal vroeg of laat ontsteken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

Stiltes omdat de juiste woorden ontbreken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

De herinnering aan jou draag ik als een litteken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

Ik nam je liefde op de rug, wist ik veel dat die ging steken

Ik zou je moeten loven, mijn twijfel en angst verdoven

Want ik hoor je woorden wel, maar ik kan ze niet geloven

Op je lippen is de waarheid n maal te veel uitgeschoven

Onmacht grijpt om me heen, kon iemand me maar beloven

Dat we elkaar niet meer gingen tegenwerken, brandmerken en beperken

Soms is het beter los te komen dan nog meer pijn te verwerken

Glazuur staat op barsten, want ik bijt het hardste

Op mijn tanden;

zie nu zwaar overbelaste

Contrasten op het scherpst van de snee gedreven

Zonder medeleven, het ingewreven en afgeschreven

What je zei bleef kleven, deed me huiveren en beven

Van ons sprookjeskasteel is alleen een rune overgebleven

Waar liefde niet wil wonen, geen dromen meer uitkomen

En haat en demonen zichzelf tot keizer kronen

Leeggebloede inktpatronen door je angel leeg gestoken

Twee zakken vlees en knoken hebben op het breekpunt gebroken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

What men iet verzogt, zal vroeg of laat ontsteken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

Stiltes omdat de juiste woorden ontbreken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

De herinnering aan jou draag ik als een litteken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

Ik nam je liefde op de rug, wist ik veel dat die ging steken

Toen we vast zaten, had ik je moeten laten haten

In plaats van te praten, zinnen explodeerde als granaten

Woorden vielen als soldaten, leeggebloed, vol kogelgaten

De veelvraten, die ik op je ziel had losgelaten

Aten en vraten aan al je ledematen

Het verleden dat we vergaten begon weer geur door te laten

Als zuur in je ogen, was die stank in je neusgaten

Ik wou boter bij de vis, kreeg minarine bij de graten

Verlaten hoeken zijn de echo van ons getier

Bevroren tranen schraap ik met een zakdoek van schuurpapier

Mijn allerliefste vijand, mijn meest geliefde roofdier

Met een paar rukken, beet je stukken uit mijn hartspier

Laat het je smaken, laat het kraken tussen je kaken

Moordzaken doodmaken!

De botten kraken, de dolken staken

Je zult nooit ontwaken, in je doorbloedde laken

Gebroken op het breekpunt waar mijn woorden onstaken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

What men iet verzogt, zal vroeg of laat ontsteken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

Stiltes omdat de juiste woorden ontbreken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

De herinnering aan jou draag ik als een litteken

Breekpunt!

Kapotbuigen of breken

Ik nam je liefde op de rug, wist ik veel dat die ging steken

Non possiamo tornare indietro dopo quello di cui mi hai accusato

Sulla strada per le nuove vecchie ferite squarciate

Devo sudare i sentimenti attraverso i dotti lacrimali congelati

La mia lingua spessa e lunga, se solo qualcuno potesse tradurre il mio silenzio

Fai un respiro profondo, sto ansimando per l'aria

I miei rami polmonari sono ostruiti, fertilizzati dal dolore ai nervi

Il ritmo dei miei sospiri, la regolarità di un metronomo

Dalle rose che hai ricevuto da me, hai intrecciato una corona di spine

Il re sul suo trono nella sua fortezza abbandonata

Non ero affamato di rimproveri, eppure ce l'avevo nel piatto

Tutto il mio mondo è crollato, galleggio nella solitudine

Ciò che non era più è, ciò che è il resto

Mi tremano le gambe, ma continuo a stare in piedi

E scambia tutte le tue bugie con un sorriso e una lacrima

Erano settimane che sentivamo che le cose sarebbero potute andare così male

Quando nessuno si piega, l'amore può spezzarsi molto velocemente

Punto di rottura!

Piegatura o rottura

Ciò che non si chiede prima o poi si accenderà

Punto di rottura!

Piegatura o rottura

Silenzi perché mancano le parole giuste

Punto di rottura!

Piegatura o rottura

Porto il ricordo di te come una cicatrice

Punto di rottura!

Piegatura o rottura

Ho preso il tuo amore sul dorso, non sapevo che avrebbe punto

Dovrei lodarti , intorpidire i miei dubbi e la mia paura

Perché ascolto le tue parole, ma non posso crederci

Sulle tue labbra, la verità è stata estesa n volte troppo

L'impotenza si sta diffondendo intorno a me se solo qualcuno potesse promettermelo

Che non ci saremmo più opposti, marchiati e limitati a vicenda

A volte è meglio rilassarsi piuttosto che affrontare ancora più dolore

Lo smalto sta per rompersi, perché mordo più forte

Su i miei denti;

vedi ora molto sovraccarico

Contrasti spinti all'avanguardia

Senza simpatia, l'ho strofinato e cancellato

Quello che hai detto mi è rimasto impresso, mi ha fatto rabbrividire e tremare

Del nostro castello delle fiabe rimane solo una runa

Dove l'amore non vuole vivere, non si realizzano più sogni

E l'odio e i demoni si incoronano imperatori

Cartucce d'inchiostro vuote svuotate dal tuo angelo

Due sacchi di carne e ossa si sono rotti al punto di rottura

Punto di rottura!

Piegatura o rottura

Ciò che non si chiede prima o poi si accenderà

Punto di rottura!

Piegatura o rottura

Silenzi perché mancano le parole giuste

Punto di rottura!

Piegatura o rottura

Porto il ricordo di te come una cicatrice

Punto di rottura!

Piegatura o rottura

Ho preso il tuo amore sul dorso, non sapevo che avrebbe punto

Quando eravamo bloccati, avrei dovuto lasciarti odiare

Invece di parlare, le frasi sono esplose come granate

Le parole cadevano come soldati, sanguinanti, piene di fori di proiettile

I golosi che avevo scatenato sulla tua anima

Mangiato e mangiato in tutte le tue membra

Il passato che avevamo dimenticato ha ricominciato a profumare

Come acido nei tuoi occhi, quella puzza era nelle tue narici

Volevo il burro con il pesce, ho preso la minerina con le ossa

Gli angoli deserti sono l'eco del nostro clamore

Raschio lacrime congelate con un fazzoletto fatto di carta vetrata

Il mio più caro nemico, il mio più caro predatore

Con qualche sussulto, mi hai strappato dei pezzi dal muscolo cardiaco

Lascia che ti assaggi, lascia che si spezzi tra le tue mascelle

Uccidi gli omicidi!

Le ossa si spezzano, i pugnali colpiscono

Non ti sveglierai mai, nel tuo lenzuolo insanguinato

Rotto nel punto di rottura in cui le mie parole scoppiano

Punto di rottura!

Piegatura o rottura

Ciò che non si chiede prima o poi si accenderà

Punto di rottura!

Piegatura o rottura

Silenzi perché mancano le parole giuste

Punto di rottura!

Piegatura o rottura

Porto il ricordo di te come una cicatrice

Punto di rottura!

Piegatura o rottura

Ho preso il tuo amore sul dorso, non sapevo che avrebbe punto