Falak - Arvand

یه روز بارونی

یه شهر ساکت

زمان تو تعلیق

عقربه ثابت

تو همین پنج روز پیش و پس

یه شب که تبعید شدم به خوابت

صدامو توی گوی باد ول میدم

به دل چشم های لال دل میدم

بهت نشون میدم اون روزای دورو

من، بهت تو قلبم حق آب و گل میدم

میگیرم دستتو میبرم از اینجا

میبرم اون روز که حالت خوب بود

کمکت میکنم که برآورده بشه

همون آرزوت که آرزوم بود

تو مث شعرهای خام من جوونی

من مث موی توی باد تو پریشون

تو مث جریان اروند روونی

من مث حس بدو زاد تو پشیمون

همینه دنیا

مث یه کابوس تو تار و پود رویا

تو مینوشی هرشب از این صدا و من

می دوزم این کلام رو به خنیا

حالام یه روز سرده

ولی گذشته کلی

روایت نبرده

من اون که باخت تا بردی

زمین میخوردی هربار

بدون فکر به فردام

گرفتم دستتو تا

بمونم روی حرفام

بت دادم راه و چاهو

کشیدم قرص ماهو

که حتی توی شبهات

نری تو اشتباهو

ولی ندیدی هرچی بت نشون دادم

نشنیده گرفتی تموم حرفامو

یه چیزی دیروز تو رو کشوند با من

که من فنا کردم کل فردامو

خلاصه انتهای شعر شد پر از درد

خدا از آسمون قصه ما رو کم کرد

فقط موند اشک و سوز بعض و غم و حسرت

که هر دو یکی بودیم ولی مث هم نه

همینه دنیا

مث یه کابوس تو تار و پود رویا

تو مینوشی هرشب از این صدا و من

می دوزم این کلام رو به خنیا

un giorno piovoso

Una città tranquilla

tempo in sospeso

mano fissa

Solo cinque giorni fa e poi

Una notte in cui sono stato esiliato nel tuo sonno

Ho lasciato uscire la mia voce nella palla di vento

Amo il cuore degli occhi muti

Ti mostrerò quei giorni

Ti do acqua e fiori nel mio cuore

Prenderò la tua mano da qui

Lo prenderò il giorno in cui stavi bene

Ti aiuterò a realizzarlo

Lo stesso desiderio che ho espresso io

Sei giovane come le mie poesie crude

Sono come i capelli al vento nel tuo cuore

Sei come un flusso di emozioni

mi dispiace per te

Questo è il mondo

Come un incubo nel tessuto di un sogno

Bevi ogni notte da questa voce e da me

prendo in giro questa parola

Adesso è una giornata fredda

Ma il passato generale

Nessuna narrazione

Io sono quello che ha perso finché non hai vinto

Cadi ogni volta

Senza pensare al domani

ti ho preso la mano

Manterrò la mia parola

Ti ho dato un sentiero e un pozzo

Ho preso la pillola

Anche al buio

Non commettere errori

Ma non hai visto tutto quello che ti ho mostrato

Non hai sentito quello che ho detto

Qualcosa ti ha trascinato con me ieri

Che ho distrutto tutto il mio domani

In sintesi, la fine della poesia è stata piena di dolore

Dio ha ridotto la nostra storia dal cielo

Rimangono solo lacrime e bruciore, tristezza e rimpianto

che eravamo entrambi uguali ma non uguali

Questo è il mondo

Come un incubo nel tessuto di un sogno

Bevi ogni notte da questa voce e da me

prendo in giro questa parola