Kossar Án Vara -

Það snjóar hérna úti og garðurinn hann gránar.

Garðastrætishúsin verða hlýleg að sjá

og kertaljóssins skuggar skrítnum myndum varpa

á veggina í stofunni sem ég stari á.

Og myndirnar þær læðast, lúmskar inn í hugann

leggjast bak við augun og hvísla því að mér

að ástin sé augnablik sem brenni mannsins hjarta

í brjósti mínu er eldurinn enn að leika sér.

Og þau svífa í kvöld snjókornin

sem kossar án vara.

Og við sem vorum ástfangin

aldrei náðum saman,

það lá alltaf í loftinu

að ég mundi fara.

Það snjóar hérna úti og enginn er á ferli

allt er hjúpað rökkri og kertin eru dauð.

Senn fer hann að birta og bílar vakna kaldir

en borgin sefur ennþá og gatan mín er auð.

Qui fuori nevica e il giardino è grigio.

Le casette da giardino saranno calde da guardare

e le ombre a lume di candela proiettano strane immagini

sulle pareti del soggiorno che fisso.

E le immagini si insinuano, si insinuano nella mente

sdraiati dietro i tuoi occhi e sussurramelo

quell'amore è un momento che brucia il cuore umano

nel mio petto il fuoco continua a suonare.

E stanotte galleggiano i fiocchi di neve

che bacia senza un prodotto.

E noi che eravamo innamorati

non siamo mai andati d'accordo

era sempre nell'aria

che sarei andato.

Qui fuori nevica e nessuno si muove

tutto è coperto dalle tenebre e le candele sono morte.

Presto inizia ad accendersi e le macchine si svegliano fredde

ma la città dorme ancora e la mia strada è vuota.