Bard Van Het Verleden - Countess

Ik ben de bard van het verleden

Luister naar mijn tragisch lied

De nevelen van het vervlogene

Gaan uiteen als ik dit gebied

Ooit waren er chaos en leegte

Tussen vuur en ijs ingesloten

Tot een grote reus ontstond

Goden kwamen onverdroten

Gedrieën velden zij de gigant

Uit zijn enorme kolossenlijf

Schiepen zij de Midden-Gaarde

Eer zij bouwden het godenverblijf

Uit zijn vlees de aarde

Uit zijn bloed de zee

Uit zijn botten de bergen

Uit chaos creëerden zij orde

Zon en maan, dag en nacht

Dwerg en mens schiepen zij

De Azen-Gaarde in al zijn pracht

Veel nut hadden wij van de goden

Die zich vaak onder ons begaven

Immer beschermde Donar ons

Wodan gaf ons de sterke staven

De goden leerden wijze lessen

Lachen deden zij ons ook vaak

Het zingen van de daden der goden

Was een geëerde en heilige taak

Te hunner ere verrezen tempels

In Midden-Gaarde al was goed

Duizenden jaren aanbaden wij

De ware goden van ons bloed

Tot een vreemd geloof ons knechtte

Onderdrukking ons lot van vele jaren

Amper konden wij de herinnering

Aan de goden van weleer bewaren

Ik ben de bard van het verleden

Mijn verzen doen de goden ontwaken

Uit de mist treden zij tevoorschijn

Nimmer meer zullen wij hen verzaken

Sono il bardo del passato

Ascolta la mia tragica canzone

Le nebbie del passato

Rompi quando sono in questa zona

Una volta c'era il caos e il vuoto

Intrappolato tra fuoco e ghiaccio

Finché non sorse un grande gigante

Gli dei vennero imperterriti

Tre di loro hanno perso il gigante

Dal suo enorme corpo colossale

Hanno creato il Giardino di Mezzo

Prima che costruissero la dimora degli dei

Dalla sua carne la terra

Dal suo sangue il mare

Dalle sue ossa le montagne

Hanno creato l'ordine dal caos

Sole e luna, giorno e notte

Nano e uomo hanno creato

L'Azen-Gaarde in tutto il suo splendore

Facevamo molto uso degli dei

Che spesso camminava in mezzo a noi

Donar ci ha sempre protetto

Wodan ci ha dato le bacchette forti

Gli dèi insegnarono sagge lezioni

Spesso facevano ridere anche noi

Cantando le gesta degli dei

Era un compito onorato e sacro

Templi in loro onore

In Medio Gara però era buono

Per migliaia di anni abbiamo adorato

I veri dei del nostro sangue

A una strana fede il nostro servo

L'oppressione il nostro destino di molti anni

Riuscivamo a malapena a distinguere la memoria

Agli dei dell'antica fortezza

Sono il bardo del passato

I miei versi risvegliano gli dei

Dalla nebbia emergono

Mai più li abbandoneremo