Bloed Voor Wodan - Countess

«De laffe man denkt immer te leven

Als hij zich voor de strijd hoedt;

Maar de ouderdom geeft hem geen vrede

Ook als hem de speren die geven.»

Een koude ochtend in het hoge Noorden

Duizenden zwaarden en speren reflecteren

Het weke licht van de vroege winterzon

Duizenden krijgers die slechts eer begeren

Klaar voor de kamp treedt onze leider naar voren

Hij heft een gewijde speer boven zijn hoofd

Werpt deze over de aanstormende vijand

Hun zielen nu onvoorwaardelijk aan Wodan beloofd

De strijd begint en bloed vloeit door het woud

Woeste krijgskreten richten zich tot de oorlogsgod

Onze zwaarden doorklieven de harten der vijand

Een bloedige, eervolle dood op het slagveld hun lot

Bloed voor Wodan

In de duistere schaduwen van het Noordse woud

Slaat een eenzame figuur het slagveld gade

Zijn oog ziet dat Zijn kinderen de zege behalen

Hun vijanden worden voer voor wormen en maden

De strijd is gestreden, de zege is behaald

De buit van wapens en schilden bijeengebracht

Vervolgens verbrand ter ere van onze oorlogsgod

Een verzengend vuur verlicht de vallende nacht

De weinige vijanden die nog in leven zijn

Worden zonder genade gehangen aan bomen

Vervolgens doorstroken met de gewijde speer

Spoedig zullen de dochters van Wodan komen

«L'uomo codardo si crede sempre vivo»

Se si guarda dalla battaglia;

Ma la vecchiaia non gli dà pace

Anche se le lance gli danno».

Una fredda mattina nell'estremo nord

Migliaia di spade e lance riflettenti

La luce soffusa del sole di inizio inverno

Migliaia di guerrieri che desiderano solo onore

Pronto per il campo, il nostro leader si fa avanti

Alza una lancia consacrata sopra la sua testa

Gettalo sopra il nemico in corsa

Le loro anime ora promesse incondizionatamente a Woden

La battaglia inizia e il sangue scorre attraverso la foresta

Al dio della guerra vengono rivolte feroci grida di battaglia

Le nostre spade fendono il cuore del nemico

Una morte sanguinosa e onorevole sul campo di battaglia del loro destino

Sangue per Wodan

All'ombra della foresta nordica

Una figura solitaria osserva il campo di battaglia

Il suo occhio vede che i suoi figli ottengono la vittoria

I loro nemici diventano foraggio per vermi e larve

La battaglia è vinta, la vittoria è vinta

Il bottino di armi e scudi raccolto

Poi bruciato in onore del nostro dio della guerra

Un fuoco ardente accende la notte che cade

I pochi nemici che sono ancora vivi

Sono appesi senza pietà agli alberi

Quindi trafiggere con la lancia sacra

Presto arriveranno le figlie di Wodan