Aphrodite - Frank Boeijen

Sommigen zeggen dat liefde een leugen is

Dat Aphrodite niet uit de zee werd geboren

Sommigen zeggen dat haat de waarheid is

Jammer voor hen maar die zijn verloren

En ik weet niet goed bij wie ik hoor

Ik loop er maar wat tussendoor

Het is beter dat ik mezelf niet zo goed ken

Nu ik eindelijk zie wie je werkelijk bent

Het kan zijn dat liefde een vermomming is

En dat alles een schaduw is van de werkelijkheid

Het kan zijn dat vriendschap een excuus is

Om jezelf niet te verliezen in eenzaamheid

En ik weet niet goed wat ik denken moet

Vrienden genoeg zelfs in overvloed

Ik zeg dit met een trillende stem

Nu ik eindelijk zie wie je werkelijk bent

In elke voorbijganger schuilt een vriend

Wanneer zijn wij zo vervreemd van elkaar

Is het de angst voor bezit of voor verlies

Misschien zijn we daarom wel zo bang voor elkaar

Ik zou kunnen zeggen dat ik alles heb

Ik zou kunnen zeggen dat ik niet verloren ben

Want weet je dat ik vertrouwen in je heb

Nu ik eindelijk zie wie je werkelijk bent

Je weet ik ben een man van weinig woorden

Als het gaat over het diepste van de ziel

Maar sinds de dag dat je mijn hart doorboorde

Viel die angst zo maar in het niet

En hier staan we dan aan de kust van de zee

Daar heb je het schip en het neemt ons mee

Misschien brengt het geluk misschien doet het pijn

Als we eindelijk zien wie we werkelijk zijn

Als we eindelijk zien wie we werkelijk zijn

En er geen middelen meer voor nodig zijn

Geen stof geen geest niets van het aardse bestaan

Maar voor eeuwig in het onbekende zijn opgegaan

Dan leven we voort als een oude legende

Waar 's avonds aan tafel van wordt verhaald

En ik hoop dat degene die de verteller is

Eindelijk ziet wie hij werkelijk is

Als we eindelijk zien wie we werkelijk zijn

Alcuni dicono che l'amore è una bugia

Che Afrodite non è nata dal mare

Alcuni dicono che l'odio è la verità

Peccato per loro, ma sono persi

E non so davvero a chi appartengo

Cammino solo un po' in mezzo

È meglio che non mi conosca così bene

Ora che finalmente vedo chi sei veramente

Può darsi che l'amore sia un travestimento

E che tutto è un'ombra della realtà

L'amicizia può essere una scusa

Per non perdersi nella solitudine

E non so davvero cosa pensare

Amici abbastanza anche in abbondanza

Lo dico con voce tremante

Ora che finalmente vedo chi sei veramente

C'è un amico in ogni passante

Quando siamo così estranei gli uni agli altri

È la paura del possesso o della perdita

Forse è per questo che abbiamo così paura l'uno dell'altro

Potrei dire che ho tutto

Potrei dire che non mi sono perso

Perché sai che ho fiducia in te

Ora che finalmente vedo chi sei veramente

Sai che sono un uomo di poche parole

Quando si tratta delle profondità dell'anima

Ma dal giorno in cui mi hai trafitto il cuore

Quella paura non è affondata

Ed eccoci sulla costa del mare

Ecco la nave e ci sta portando

Forse porta felicità, forse fa male

Quando finalmente vedremo chi siamo veramente

Quando finalmente vedremo chi siamo veramente

E lì non sono necessarie altre risorse

Nessuna materia, nessuno spirito, niente dell'esistenza terrena

Ma perso per sempre nell'ignoto

Quindi viviamo come un'antica leggenda

Che si racconta a tavola la sera

E spero che chiunque sia il narratore

Finalmente vede chi è veramente

Quando finalmente vedremo chi siamo veramente