3000 - Koza, Kuba Wiecek

Nie panikuj, bądź organiczny

Zrób sobie detoks, pohamuj schizy

Nie panikuj, niech płyną liczby

Zrób sobie przeciąg i wypij imbir

Gdy męczą paroksyzmy, pamiętaj — miej swój balkon

Miej swoje małe wyspy, miej swoje El Dorado

Świadomość wchłania zmysły, zmysły wchłaniają nagłość

Nie bądź zbyt infantylny, nie daj się zjeść powagą

Za oknami dalej pada, ale jestem w Portofino

Marihuana to szmata, ale mówi co nawinąć

Dotyka mnie czasem kontra, ale nigdy słaby widok

Rośnie obawa do światła i czuję się jak albinos

Goni mnie obcy zapach, budzę się codziennie w nowych światach

Wychodzę pogonić, potem wracam

Wszystko jest powoli, po co skakać?

Nie psuje faza mi się, nawet jeśli to nie powoduje wybuchów agresji

Noszę nową bluzę, ale stare grzechy, jestem ponoć głupcm, lecz mam na to leki

Wcale ni jestem mądrzejszy, raz na miesiąc robię reset

Zapchane karty pamięci, a w portfelu tysiące peset

Nie panikuj, bądź organiczny

Zrób sobie detoks, pohamuj schizy

Nie panikuj, niech płyną liczby

Zrób sobie przeciąg i wypij imbir

Niepotrzebne mi VIP loże, potrzebny mi nowy dom

Obcy ludzie piszą do mnie, nawet nie wiem, czego chcą

Moi ludzie piszą do mnie, ale dzisiaj nie wychodzę

Wszystkie nieprzespane noce zmieniają się w klipy Björk

Jestem rozproszony byciem rozproszonym

Palę papierosy, aż mam w gardle komin

Tanie znajomości, tanie alkohole

Prawie nic nie złości mnie, już prawie jestem w sobie

Cały dzień czytam prozę i odrzucam parę ofert

Ja i Kuba jak Sergio Leone-Ennio Morricone

Jak tam u was, co tam słychać?

Szczerze liczę, że jest dobrze

Puszczam to i znikam, pozdrowienia z roku 3000

Niente panico, sii organico

Fai una disintossicazione, ferma la schizofrenia

Niente panico, lascia che i numeri scorrano

Prendi una bozza e bevi lo zenzero

Quando i parossismi sono stancanti, ricorda di avere il tuo balcone

Prendi le tue piccole isole, prendi il tuo El Dorado

La coscienza assorbe i sensi, i sensi assorbono la subitaneità

Non essere troppo infantile, non farti divorare dalla serietà

Fuori dalle finestre piove ancora, ma io sono a Portofino

La marijuana è uno straccio, ma dice cosa dire

A volte vengo colpito da un bancone, ma mai una brutta visuale

La paura della luce cresce e mi sento un albino

Sono inseguito da un odore estraneo, mi sveglio ogni giorno in mondi nuovi

Esco per inseguire, poi torno

Tutto è lento, perché saltare?

La mia fase non si guasta, anche se non provoca scoppi di aggressività

Indosso una nuova felpa, ma vecchi peccati, sono presumibilmente stupido, ma ho droghe per questo

Non sono affatto più intelligente, faccio un reset una volta al mese

Schede di memoria intasate e migliaia di pesetas nel portafoglio

Niente panico, sii organico

Fai una disintossicazione, ferma la schizofrenia

Niente panico, lascia che i numeri scorrano

Prendi una bozza e bevi lo zenzero

Non ho bisogno di scatole VIP, ho bisogno di una nuova casa

Gli sconosciuti mi scrivono, non so nemmeno cosa vogliono

I miei mi stanno scrivendo, ma oggi non esco

Tutte le notti insonni si trasformano in clip di Björk

Sono distratto dall'essere distratto

Fumo sigarette fino ad avere un camino in gola

Connessioni a buon mercato, alcol a buon mercato

Quasi niente mi fa arrabbiare, sono quasi dentro di me

Leggo prosa tutto il giorno e rifiuto alcune offerte

Io e Kuba nei panni di Sergio Leone-Ennio Morricone

Come stai, cosa c'è lassù?

Spero sinceramente che vada bene

L'ho lasciato andare e scomparire, saluti dall'anno 3000