't Afscheid - Mieke

Ik voelde zijn hand door mijn haar

En hij streelde mijn wang

En ik dacht het is voorbij

Nog even maar en dan zie ik hem

Nooit meer terug

Nog een zoen en ik dacht het is voorbij

Maak het kort, doe het vlug

De regen valt neer als een doek op het toneel

In zijn ogen stond niets meer, het werd me teveel

Het was het geluid van de trein, dat ik wist waar ik

Stond

En die trein neemt me mee, ver van waar ik iets vond

Het huis is de trein die mij meevoert, ver weg

Van de plaats waar ik toch nooit gelukkig zou zijn

Uit mijn raam zie ik wazig een stip nog staan

Ik sluit mijn ogen, ik ga hier voor altijd vandaan

De bomen die glijden voorbij aan mijn oog

Mijn gedachten zijn doelloos, mijn tranen zijn droog

In de verte, daar ligt weer de stad in de zon

Een nieuw leven begint waar het eens toch begon

De jaren met hem zijn voorbij, ook mijn jeugd

Is nu oud zonder liefde en ook zonder vreugd

Als een klok die niet tikt, maar wel slijt aan de muur

De prijs van het leven was toch veel te duur

Als een klok die niet tikt, maar wel slijt aan de muur

De prijs van het leven was toch veel te duur

Ho sentito la sua mano tra i miei capelli

E mi ha accarezzato la guancia

E ho pensato che fosse finita

Solo un po' e poi lo vedrò

mai indietro

Un altro bacio e ho pensato che fosse finita

Rendilo breve, rendilo veloce

La pioggia cade come un panno sul palco

Non c'era più niente nei suoi occhi, era diventato troppo

Era il suono del treno che sapevo dov'ero

Stava in piedi

E quel treno mi porta, lontano da dove ho trovato qualcosa

La casa è il treno che mi porta lontano

Dal luogo in cui non sarei mai felice

Fuori dalla mia finestra vedo un punto sfocato ancora in piedi

Chiudo gli occhi, vado via da qui per sempre

Gli alberi che scivolano oltre i miei occhi

I miei pensieri sono senza meta, le mie lacrime sono asciutte

In de verte, ecco la città al sole. di nuovo

Una nuova vita inizia dove una volta era iniziata

Gli anni con lui sono finiti, anche la mia giovinezza

Ora è vecchio senza amore e anche senza gioia

Come un orologio che non ticchetta, ma si consuma sul muro

Il prezzo della vita era troppo caro

Come un orologio che non ticchetta, ma si consuma sul muro

Il prezzo della vita era troppo caro