Pavane - Mohsen Namjoo

من لولیتایی می شناختم

نقاش ِ طبیعت ِ بی جان

خسبیده در پَر ِ قو

تهران

و احمد

دیپلمه ریاضی و ناراضی

راننده تاکسی ِ زردمبو

مشهد

هر دو

مربوط به زمانه ای

که ناگاه همه چیز

از دست رفت

از هر سو

ایران

احمد گفت:

آی لولیتا!

منم سوار خسته ِ سرنوشت

که آرمان نسلم تباه شد

و لولیتا عاشق آن تباه شد

عاشق شده بر احمد ِ تباه شده بر اسبش

درازکِش

25 سال گذشت

من لولیتایی می شناسم

که نمی دانم از او هیچ جز سر ِ مویی

تهران

و خویش

دیپلمه ریاضی و ناراضی

نه گواهینامه ای

نه اسبی نه یابویی

هیچ کجای ایران

هالوژن ِ عظیم ِ امید

که اینک در من می زند سو سو

نه آنقدرم ابله

نه آنقدر دروغگو

که بگویم سوار ِ خسته ِ سرنوشت

اینچنین پُر رو

نه نسلم آرمانی دارد اصلا

که از دست رود

نه پولی که بگریزم

نه کونی که هَم کِشم

یا خود را ُکشم

پس هیچ لولیتایی مرا در خویشنخواهد پذیرفت

حتی در ریسایکِلبینش

بُگذارم و بُگذرم

غمگنانه و شاد

ما تحت گشاد و دل آزرده

Conoscevo Lolita

Pittore di natura inanimata

Bloccato nella piuma di un cigno

Teheran

E Ahmad

Diploma di matematica e insoddisfatto

Tassista dai colletti gialli

Mashhad

entrambi

Corrispondente ad un tempo

Che all'improvviso tutto

perse

Da ovunque

ایران

Ahmed ha detto:

Oh Lolita!

Sto anche cavalcando lo stanco del destino

Che Arman Naslam è stato rovinato

E Lolita se ne è innamorata

Innamorato di Ahmed, rovinato a cavallo

درازکِش

Sono passati 25 anni

Conosco Lolita

Non lo so se non un capello

Teheran

E se stesso

Diploma di matematica e insoddisfatto

Non un certificato

Né un cavallo né un cavallo

Da nessuna parte in Iran

La grande alogena della speranza

Che ora batte in me

Non così stupido

Non così mentendo

Per dire lo stanco cavaliere del destino

È così pieno

Nessuna generazione ha un ideale

Quello è perso

Non soldi per scappare

non lo so

O mi uccido

Quindi nessuna Lolita mi accetterà nella sua famiglia

Anche nel suo riciclaggio

Lasciami andare e lasciami andare

Triste e felice

Siamo aperti e con il cuore spezzato