Narzeczony - Jeanne de Lartigue & Alain Roudier, Фридерик Шопен

Wiatr zaszumiał między krzewy

Nie w czas, nie w czas, koniu!

Nie w czas chłopcze czarnobrewy

Lecisz tu po błoniu

Nie w czas chłopcze czarnobrewy

Lecisz tu po błoniu

Czy nie widzisz tam nad lasem

Tego kruków stada?

Jak podleci, krąży czasem

I w las znów zapada?

Jak podleci, krąży czasem

I w las znów zapada?

«Gdzieżeś, gdzieżeś, dziewczę, hoże?

Czemuż nie wybieży?»

«Jakże, jakże wybiec może

Kiedy w grobie leży?

Jakże, jakże wybiec może

Kiedy w grobie leży?»

«O, puszczajcie!

Żal mnie tłoczy

Niech zobaczę onę:

Czy konając piękne oczy

Zwróciła w mą stronę?

Czy konając piękne oczy

Zwróciła w mą stronę?»

«Gdy usłyszy me wołanie

Płacz mój nad swą głową

Może z trumny jeszcze wstanie

Zacznie żyć na nowo!

Może z trumny jeszcze wstanie

Zacznie żyć na nowo!»

Il vento frusciava tra i cespugli

Non in tempo, non in tempo, cavallo!

Non in tempo, ragazzo dalle sopracciglia nere

Stai volando sul terreno qui

Non in tempo, ragazzo dalle sopracciglia nere

Stai volando sul terreno qui

Non riesci a vedere oltre la foresta laggiù

Questo gregge di corvi?

A volte gira quando vola

E cadere di nuovo nella foresta?

A volte gira quando vola

E cadere di nuovo nella foresta?

«Dove sei, dove sei, o fanciulla?

Perché non scegliere?»

«Come, come può scappare

Quando giace nella tomba?

Come, come può scappare

Quando è nella tomba? »

«Oh, lasciati andare!

Mi dispiace per me stesso

Fammela vedere:

Stanno morendo begli occhi

Si è girata verso di me?

Stanno morendo begli occhi

Si è voltata verso di me?»

«Quando sente il mio grido

Il mio grido sopra la mia testa

Forse si alzerà dalla bara

Ricomincerà a vivere!

Forse si alzerà dalla bara

Ricomincerà a vivere!»