Bad - Shahin Najafi

چیزت را به من نگو چیزت را به من نده

با پنجره بخواب ای سنگ جان من

من روی یاد تو که یله شده بر آسمان خط می کشم

با من تراوش روزانه ای ست که در نبود تو تکرار می شود

تقصیر خواب نیست تقدیر ما تصادفی ست که به هیچ نمی ارزد

اصلا من بعد اصلا من بد

گوشت روی گاز مشروب روی میز

ما چقدر غریبه شدیم که تو تحریک نمی شوی دیگر

سیگار می کشی و تنت زیر زیرپوش سفید توریت شناور است

هیچ چیزت را به من نگو هیچ چیزت را به من نده لطفا

بگذار گمان گندم نگات در ذهن لهجه دار من

با شک به هستی اجین شود

اصلا من بعد اصلا ما بد

اینجا که شعر هیچ غلطی نمی کند

من هم که مست

کدام شعور؟

ما همه چیز را در مبال خانه جا گذاشتیم

اطراف مان مشتی خزنده که راه به راه پوست می اندازند

و حقارت شان را با تصور تخریب ما زنده می کنند

اینجا کسی نمانده که حتی شکایتی کنم

اصلا من بعد اصلا من بد

اصلا من بعد اصلا من بد

هیچکس بزرگ نیست هیچ چیز عمیق نیست

هیچکدام ما مهم نیستیم دیگر

تنها سکوت سطحی خاک گرفته ی حجم این کتاب هاست

که زنده است

زمان دروغ می گوید تاریخ زنده نیست

مکان توهمی ست که ما در آن سکس می کنیم

چیزت را به من نگو چیزت را به من نده

آرام گریه کن

آرام نعره بزن

آرام نعره بزن

آرام گریه کن

سوتین سیاه تو سبز می شود ریشه می دهد

من هم یواشکی در خواب تو راه می روم

انگار نه انگار که نیستیم دیگر

آه سانفرانسیسکوی سوررئال من

آه پاریس بدنام شده

آه فرانکفورت نفرینی

میلان خسته میلان تنها

کلن کلافه

بخند بپاش بشاش بشاش

و انزلی که جا گذاشتمش

اصلا من بعد اصلن من بد

Non dirmi niente Non dirmi niente

Dormi con la finestra, o pietra della mia anima

Traccio una linea nel cielo in ricordo di te

Con me è un essudamento quotidiano che si ripete in tua assenza

Non è colpa del sogno, il nostro destino è una coincidenza che non vale niente

Non sono affatto male

Carne con gas liquoroso sul tavolo

Siamo diventati così strani che non sei più eccitato

Fumi e galleggi sotto l'indumento intimo bianco della torretta

Non dirmi niente Per favore, non dirmi niente

Fammi pensare al grano nella mia mente accentata

Sii sospettoso dell'esistenza

Non sono affatto male

Qui la poesia non sbaglia

Sono anche ubriaco

Quale coscienza?

Abbiamo lasciato tutto a casa

Siamo circondati da una manciata di rettili che si fanno strada attraverso la pelle

E fanno rivivere la loro umiliazione immaginando la nostra distruzione

Non c'è nessuno qui con cui lamentarsi

Non sono affatto male

Non sono affatto male

Nessuno è grande, niente è profondo

Nessuno di noi è più importante

L'unico silenzio superficiale è il volume di questi libri

Chi è vivo

Il tempo mente che la storia non è viva

Il luogo è un'illusione in cui facciamo sesso

Non dirmi niente Non dirmi niente

Piangi piano

Grida piano

Grida piano

Piangi piano

Il tuo reggiseno nero diventa verde

Sto anche camminando furtivamente nel sonno

Non come se non lo fossimo più

Oh mia surreale San Francisco

Oh Parigi è famigerata

Oh maledetto Francoforte

Milan stanco Milan da solo

کلن کلافه

Ridere, cospargere, gioire

E Anzali che ho lasciato

Non sono proprio cattivo dopotutto