Атлантыда -

Вокны маўклівых і высокіх дамоў

глядзяць у вечар надышоўшай вясны.

А ў небе ззяюць тысячы зор, якую сотню гадоў

ужо свецяць, вартуючы нашыя сны.

Назіраюць і сочаць за нашай зямлёй,

глядзяць з увагай на нас з табой.

Скажыце мне, зоры, ці вы бачылі мой край

у старажытныя былыя часы,

князя старога, што свайму сыну казаў: «Ты Раздіму не забывай,

помні: за яе лёс адказваеш ты».

Шмат вырасла дрэваў за гэты час,

цяпер за Радзіму адказвае кожны з нас.

Мы не ідзем у новы дзень, на сонца свет,

спяшаемся схавацца ў едкі дым ад цыгарэт,

запіць сумленне кубкам чорнага віна.

Атлантыда кліча нас (чакае нас), а нас няма.

Finestre di case silenziose e alte

guardando la sera della prossima primavera.

E nel cielo, migliaia di stelle brillano per cento anni

stanno già brillando, custodendo i nostri sogni.

Vegliando e vegliando sulla nostra terra,

guardano te e me con attenzione.

Dimmi, stelle, hai visto la mia terra

in tempi antichi

del vecchio principe, che diceva a suo figlio: "Non dimenticare Razdim,

ricorda: tu sei responsabile del suo destino."

Molti alberi sono cresciuti in questo periodo,

ora ognuno di noi è responsabile della Patria.

Non andiamo in un nuovo giorno, in un nuovo mondo,

correre a nascondersi nel fumo acre delle sigarette,

lavati la coscienza con un bicchiere di vino rosso.

Atlantide ci sta chiamando (ci sta aspettando) e non ci siamo.