Pytania - Diox

Moja podróż jest bardzo odległa

Pod stopami już mam tylko wszechświat

Niby wszystko to kwestia podejścia

Bo drzwi mogą służyć do wyjścia i wejścia

Upalam wszystko od płomieni piekła

Biały ogień lśniący jak perła

Trawi na popiół wszystko prócz lodu

Bo ten pod ciężarem grzechów sam pęka

Ile prawdy udźwigniesz na rękach?

Kto powiedział, że prawda jest jedna?

Dokąd prowadzi cię twoja ścieżka

I czemu na końcu okazuje się błędna?

Zamiast więzi zaciska się pętla

Czy tylko inni mają prawo do szczęścia

Czemu szczęście się liczy w diamentach

Zapomnieli, że to kawałek węgla

Znowu fala wyrzuca na brzeg okręty co miały zwyciężać

Widać na twarzach, że nadzieja gaśnie jak z biegiem lat uśmiech dziecka

Brak odpowiedzi, same pytania, w rękach została zawleczka

Zbliża do ziemi się rzucony granat i kurz opada jak szczęka

Ile warta jest nasza wolność

Czemu każda to jednak samotność

Moje słowa nie objęte promocją

Nie patrzę przez szybę, podchodzę by dotknąć

Podobno każdy ma własny kosmos

Ja za twój chyba dałbym się pociąć

Powiedz mi co jest zło a co dobro

I czemu tak często gubimy tu ostrość

Kto ostatni zaśmieje się głośno?

Komu jeszcze wypada się śmiać?

Na początku wierzymy tak mocno

Gotowi stawiać nasze zamki na piach

Wyciągamy ręce po nieboskłon

Chcemy sięgać za każdą z gwiazd

A kiedy gasną spowite ciemnością

Pozostaje nam już tylko strach

Znowu fala wyrzuca na brzeg okręty co miały zwyciężać

Widać na twarzach, że nadzieja gaśnie jak z biegiem lat uśmiech dziecka

Brak odpowiedzi, same pytania, w rękach została zawleczka

Zbliża do ziemi się rzucony granat i kurz opada jak szczęka

Podobno wszystko odbija się echem

Podobno każdy ma w sobie Judasza

Powiedz czemu trzymasz w ręce kamienie

I kto ci powiedział, że nie warto wybaczać

Ja nie pytam ze względu na siebie

Nawet światło rzuca tu cienie

Znowu łzy upadają na ziemię

A nasze serca znów są pustym kraterem

Kto pozwolił osądzić nam resztę

Czemu reszta wystawia oceny

Czemu stoję, a myślę, że biegnę

Powiedz szczerze czemu miałbym ci wierzyć

Umieramy powoli samotnie

Coraz mniej w nas naszych korzeni

Skoro wszystko jest wokół tak proste

Mów kto wyprawi nam nasze pogrzeby

Znowu fala wyrzuca na brzeg okręty co miały zwyciężać

Widać na twarzach, że nadzieja gaśnie jak z biegiem lat uśmiech dziecka

Brak odpowiedzi, same pytania, w rękach została zawleczka

Zbliża do ziemi się rzucony granat i kurz opada jak szczęka

Il mio viaggio è molto lontano

Ho solo l'universo sotto i miei piedi

È tutta una questione di approccio

Perché la porta può essere utilizzata per l'uscita e l'ingresso

Brucio tutto dalle fiamme dell'inferno

Fuoco bianco splendente come una perla

Riduce in cenere tutto tranne il ghiaccio

Perché questo si spezza sotto il peso dei peccati

Quanta verità puoi portare sulle tue mani?

Chi ha detto che esiste una sola verità?

Dove ti sta portando il tuo percorso?

E perché alla fine si rivela sbagliato?

Invece di un legame, un cappio stringe

Solo gli altri hanno diritto alla felicità

Perché la felicità conta nei diamanti

Si sono dimenticati che era un pezzo di carbone

Ancora una volta, l'onda getta a terra le navi che avrebbero dovuto vincere

Puoi vedere sui loro volti che la speranza svanisce come il sorriso di un bambino nel corso degli anni

Nessuna risposta, solo domande, la spilla è rimasta nelle mani

Una granata lanciata si avvicina al suolo e la polvere cade come una mascella

Quanto vale la nostra libertà?

Perché ognuno è la solitudine, dopo tutto

Le mie parole non incluse nella promozione

Non guardo attraverso il vetro, mi avvicino per toccare

Si dice che ognuno abbia il proprio cosmo

Probabilmente mi sarei tagliato per il tuo

Dimmi cos'è il male e cos'è il bene

E perché così spesso perdiamo la concentrazione qui

Chi riderà ad alta voce per ultimo?

Chi altro sta ridendo?

All'inizio, ci crediamo così fortemente

Pronti a mettere i nostri castelli nella sabbia

Allunghiamo le mani al cielo

Vogliamo raggiungere ciascuna delle stelle

E quando escono avvolti nell'oscurità

A noi resta solo la paura

Ancora una volta, l'onda getta a terra le navi che avrebbero dovuto vincere

Puoi vedere sui loro volti che la speranza svanisce come il sorriso di un bambino nel corso degli anni

Nessuna risposta, solo domande, la spilla è rimasta nelle mani

Una granata lanciata si avvicina al suolo e la polvere cade come una mascella

Tutto sembra riecheggiare

Apparentemente, ognuno ha un Giuda dentro di sé

Dimmi perché tieni delle pietre in mano

E chi ti ha detto che non vale la pena perdonare

Non lo sto chiedendo per il mio bene

Anche la luce proietta ombre qui

Le lacrime cadono di nuovo a terra

E i nostri cuori sono di nuovo un cratere vuoto

Chi ci ha lasciato giudicare il resto

Perché gli altri danno valutazioni

Perché sono in piedi e penso di correre

Dimmi onestamente perché dovrei crederti

Moriamo lentamente da soli

Le nostre radici stanno diventando sempre meno in noi

Dal momento che tutto intorno è così semplice

Dimmi chi ci darà i nostri funerali

Ancora una volta, l'onda getta a terra le navi che avrebbero dovuto vincere

Puoi vedere sui loro volti che la speranza svanisce come il sorriso di un bambino nel corso degli anni

Nessuna risposta, solo domande, la spilla è rimasta nelle mani

Una granata lanciata si avvicina al suolo e la polvere cade come una mascella