Baldur - Skálmöld, Sinfóníuhljómsveit Íslands

Minningin svíður, ég man þetta vel,

missinn sem skóp hjá mér reiðina.

Skaðræðislýður sem skreið yfir mel,

skarinn minn fríður var dreginn um Hel.

Óðni, sem bíður, nú ætt mína fel.

Víst var ég kvalinn og visinn og sljór,

vitstola hljóp upp á heiðina.

Hálf- var ég galinn er hefnda ég sór.

Horfði á dalinn minn, kvaddi og fór,

lamaður, kalinn en leiddur af Þór.

Há var heiðin,

hungur og myrkur,

en áfram arkaði.

Löng var leiðin,

lítill minn styrkur,

er spor mín markaði.

Skepnan skorin.

Skaðræðisópin,

þá Hel loks hörfaði.

Víst á vorin

veinin og hrópin

berast frá vörðu við Baldurs haug.

Aldrei mun skilja þann skaða sem hlaust,

skelfingarópin og neyðina.

Níðings- með vilja þú bein þeirra braust,

börnin mín ylja mér ekki í haust.

Sorgir vil hylja, á Tý legg mitt traust.

Ásgarður teymdi mig aftur til þín,

örmagna glóp lýsti leiðina.

Varginn mig dreymdi, þá válegu sýn

vandlega geymdi hvar sól aldrei skín.

Lævísin streymdi frá Loka til mín.

Brennheitt blóðið

bunaði niður,

er Vör oss vitjaði.

Hávært hljóðið,

hryglur og kliður

er búkinn brytjaði.

Líkin lengi

lágu við steininn.

Þá goðin grófu oss,

dána drengi,

dysjuðu beinin.

Og ég þekktist þrekið

þegar ég hélt af stað.

Við hef ég tryggðum tekið,

traustur ég ríð í hlað.

Þú komst særður og sár,

sundrað var allt þrekið.

Undir heiðninnar hönd

hefur fundið stað.

Hamar Þórs og hans þrár

Þrymur gat ei tekið.

Þessi blóðslegnu bönd

bera skalt í hlað.

Víkingur á vorkvöldi

vaskur kallar Óðin.

Hallar- opnast hliðin þá,

herma þetta ljóðin.

Baldur heitir bóndinn

sem bundinn er í ljóðin.

Loks er liðinn

löstur úr minni,

nú birtast brautirnar.

Finn ég friðinn

frelsa mitt sinni.

Nú þagna þrautirnar.

Sláttur slaknar,

Sleipnir mig vekur.

Mér heilsar Heimdallur.

Valhöll vaknar,

við mér hún tekur

og Goðheimur gjörvallur.

Hlaupum móti hetjum með skjöldinn,

halir rísa aftur á kvöldin.

Bölsýnin, ef berst hún um völdin,

burtu skal flæmd.

Höldum því að Heiðrúnarveigum,

hornin fyllum, lyftum og teygum.

Sæhrímni til átu við eigum,

engin trog tæmd.

Velkominn vertu.

Velkominn víkingur.

Velkominn víga valdur.

Velkominn vin.

Hetja hefur beinin sín borið,

Baldur horfir þó út í vorið.

Látlaust fas og létt er hans sporið.

Lést hann með sæmd.

La memoria brucia, lo ricordo bene,

la perdita che mi ha fatto arrabbiare.

Persone striscianti che strisciano sulla farina,

la mia bella bellezza è stata trascinata per l'inferno.

Odino, che sta aspettando, ora la mia famiglia si nasconde.

Sicuramente fui tormentato e stanco e ottuso,

pazzo corse su per la collina.

Ero mezzo matto quando ho giurato vendetta.

Ho guardato la mia valle, ho detto addio e se ne sono andati,

paralizzato, calvo ma guidato da Thor.

Alta era la brughiera,

fame e oscurità,

ma ha continuato la galleria.

La strada era lunga,

la mia piccola forza,

è la mia impronta di mercato.

La creatura è tagliata.

L'insulto,

poi l'inferno finalmente si ritirò.

Sicuramente in primavera

la vena e le grida

ricevuto dalla guardia al tumulo di Baldur.

Non capirò mai il danno fatto,

le grida di terrore e di angoscia.

Abuso, con te si ruppero le ossa,

i miei figli non mi riscaldano questo autunno.

I dolori vogliono coprire, Tý ripone la mia fiducia.

Ásgarður mi ha riportato da te,

un bagliore esausto illuminava la strada.

Il lupo mi ha sognato, poi uno spettacolo bellissimo

conservato con cura dove il sole non splende mai.

L'astuzia è fluita da Loki a me.

Il sangue bollente

impacchettato,

quando Vör ci ha visitato.

Forte suono,

spine e croste

il corpo era rotto.

Il cadavere per molto tempo

giacere presso la pietra.

Poi gli dei ci seppellirono,

ragazzi morti,

ossa tinte.

E conoscevo la resistenza

quando sono partito.

Lo abbiamo dato per scontato,

fiducioso vado nella stalla.

sei stato ferito e ferito,

ha disintegrato ogni sopportazione.

Sotto la mano pagana

ha trovato un posto.

Il martello di Thor e i suoi desideri

Þrymur non poteva resistere.

Queste bande insanguinate

trasportare un carico.

Vichingo la sera di primavera

sink chiama Odino.

Hall- i cancelli si aprono allora,

imita queste poesie.

Baldur è il nome del contadino

che è legato nelle poesie.

Finalmente è finita

vizio della memoria,

ora compaiono le corsie.

Sento la pace

risparmiami tempo.

Ora gli enigmi tacciono.

La falciatura rilassa,

Sleipnir mi sveglia.

Heimdallur mi saluta.

Valhöll si sveglia,

con me lei prende

e Goðheimur gjörvallur.

Corriamo contro gli eroi con lo scudo,

le code si alzano di nuovo di notte.

Il pessimismo, se arriva al potere,

via dovrebbe essere lavato.

Rimaniamo a Heiðrúnarveig,

gli angoli sono riempiti, sollevati e allungati.

Riccio di mare che abbiamo mangiato,

nessun trogolo svuotato.

Benvenuto.

Benvenuto Vichingo.

Benvenuto potere di morte.

Benvenuto amico.

L'eroe ha portato le sue ossa,

Baldur, tuttavia, non vede l'ora che arrivi la primavera.

I suoi passi sono chiari e leggeri.

Morì con onore.