Dauði - Skálmöld, Sinfóníuhljómsveit Íslands

Ligg ég, lek mín sár,

lopinn kólnar minn nár.

Dauðinn dregur mig nær,

dettur yfir mig snær.

Lið mitt liggur hjá mér,

látin hersingin er.

Hetjur höfðu það af,

hefndin frið okkur gaf.

Hinsta dreg ég andardráttinn,

drengur Óðins missir máttinn.

Sortinn teygir sína arma,

sól úr austri kastar bjarma.

Loksins reiði lægja öldur,

laskað sverð og brotinn skjöldur.

Bros á varir Baldurs færist,

bræðralagið aldrei tærist.

Vígamaður Baldur Óðinsson!

Gunnar jarl og Grímur deykja,

guðirnir þá munu heygja.

Vargurinn í valinn beygður,

verður seint af nokkrum heygður.

Brosi nú til barna minna,

brátt mun öllum sorgum linna.

Kæra sé ég konu mína

kúra upp við syni sína.

Nú er ekki neinn sem lifir,

nóttin hellist kolsvört yfir.

Líf í Baldurs auga blikar,

bíður dauðinn, aðeins heikar.

Upp er runnin stóra stundin,

stöðvast allt við hinsta blundinn.

Blæs úr norðri, bærast stráin,

Baldur er nú loksins dáinn.

Sto mentendo, la mia ferita perde,

il coperchio si raffredda.

La morte mi attira più vicino,

cade su di me snær.

La mia squadra è con me,

lascia che sia l'esercito.

Gli eroi se la sono cavata

vendetta ci ha dato la pace.

L'ultimo respiro,

Il ragazzo di Odino perde potere.

L'uomo nero allunga le braccia,

splende il sole da oriente.

Finalmente la rabbia calma le onde,

spada danneggiata e scudo rotto.

Un sorriso sulle labbra di Baldur si muove,

la fraternità non si corrode mai.

L'assassino Baldur Óðinsson!

Earl Gunnar e Grim muoiono,

gli dèi allora piangeranno.

Il lupo nella curva prescelta,

sarà sepolto tardi da alcuni.

Sorridi ora ai miei figli,

presto tutti i dolori si placheranno.

amo mia moglie

coccolare suo figlio.

Ora non c'è nessuno vivo,

la notte si riversa nera come la pece.

La vita negli occhi di Baldur lampeggia,

attende la morte, solo singhiozzo.

Il grande momento è finito,

tutto si ferma all'ultimo pisolino.

Venti da nord, gli steli si muovono,

Baldur ora è finalmente morto.