Płochy - Marcelina

Na twoich rzęsach

Cicho śpi

Za kurtynami oczu twych

Na twoich dłoniach szczypie i

Czasem umyka

Szybkio ją łapiesz

Krótko śpisz

Otwierasz oczy

Kroisz sny

Do twoich palców ciepła krew

Cicho napływa

Zakrętami krąży

Twój rysunek płochy

Chwytasz go przez kartkę

Jak kalkę

Jak ujarzmione konie i

Dzikie wielbłądy z pustyni

Ty je oswajasz dajesz żyć

Swoim językiem

Uczysz je mowy uczysz być

Sprawiasz, że oczy mogą lśnić

Ty nieśmiałą iskrą one twym

Odważnym echem

Zakrętami krąży

Twój rysunek płochy

A gdy on się rodzi

Ty jesteś już głodny

Sulle tue ciglia

Dorme tranquillo

Dietro le tende dei tuoi occhi

Ti pizzica le mani e

A volte scivola via

La prendi velocemente

Dormi brevemente

Apri gli occhi

Hai tagliato i sogni

Sangue caldo alle tue dita

Arriva silenziosamente

Si gira

Il tuo disegno è canna

Lo prendi attraverso un pezzo di carta

Come carta da lucido

Come cavalli addomesticati e

Cammelli selvaggi dal deserto

Li addomestichi e li lasci vivere

Con la tua lingua

Insegni loro a parlare, insegni loro ad essere

Fai brillare gli occhi

Tu timida scintilla sono tuoi

Un'eco audace

Si gira

Il tuo disegno è canna

E quando nasce

Adesso hai fame