Адам - Sciana

Лавіў усьмешкі сонца

У шосты дзень Эдэма,

Я быў амаль бясконцы,

Я быў амаль што небам.

Усё, ўто трэба, ведаў,

Ды крыкнула дарога:

«Каб быць Эдэма небам,

Спытай дазвол у Бога».

Сьвяточны ранак сёмы

Прыцішыў крыўды пекла,

Я быў амаль што вольны,

Я стаў амаль што ветрам.

Усё, што трэба, ведаў,

Ды крыкнула дарога:

«Усе вятры Эдэма

Пачаткам лічаць Бога».

Мною дыхала зямля —

Я змог!

Я спытаў у Бога: «Я —

Таксама Бог?»

У адказ бязгучны сьмех,

Чорт зь ім.

Першы чалавечы грэх

Стаў маім!

Я — пачатак і канец жывога на Зямлі.

Я настолькі Бог, наколькі Бог — Адам.

Catturare i sorrisi del sole

Il sesto giorno dell'Eden,

ero quasi infinito,

Ero quasi il paradiso.

Tutto ciò di cui hai bisogno, lo sapevo

Sì, la strada gridava:

“Essere Eden per il cielo,

Chiedi il permesso a Dio.

Mattina di festa sette

Calma i risentimenti dell'inferno,

ero quasi libero,

Sono diventato quasi un gioco da ragazzi.

Tutto ciò di cui avevo bisogno era sapere

Sì, la strada gridava:

“Tutti i venti dell'Eden

Considerano Dio come l'inizio”.

Ho respirato la terra -

Potrei!

Ho chiesto a Dio: "Io -

Anche Dio?"

Risate silenziose in risposta,

Accidenti.

Il primo peccato umano

Diventa mio!

Io sono l'inizio e la fine della vita sulla Terra.

Io sono tanto Dio quanto Dio è Adamo.