Sanktuarium - PIH

Sanktuarium — to co w życiu ma znaczenie

Sanktuarium — ja, moje sumienie

Opowieść oparta na faktach

Cień pada, słowa jak łzy, pełna karafka

Przeznaczenie wybrało — mam nawijać

Zagubiony w tych wszystkich delfickich maksymach

Idę jak stoik przez martwych drzew sad

Na Mount Blanc popijając koktajl z kruszonego szkła

Od tylu lat w poszukiwaniu mniejszego zła

W oczach zmian kac, blask, życia kwarc

Łapię się ścian, żeby nie upaść, nie zasnąć

Czarnych rzeka myśli wije mi się pod czaszką

Strateg, mistrz, Bóg w ludzkim ciele

Doskonały umysł, majstersztyk intelekt

Taktyk ułożony, bezbłędny plan

Szachownica, starcie figur, master mind

To prawda, głębia, ład, symetria

Ciemna strona wyłączona

Bez złych emocji, negatywu, żołądka żółci

Leczę się, wychodzę z nałogu destrukcji

Głowę kładę na jej łonie, nie odda tego tusz

Dziś nie cierpię na insomnię, na brak snu

Komunia dusz

Mogę umrzeć na deskach tej sceny, u jej stóp

Będę miał spokojną twarz, gdy opadnie kurz

Tych kilka słów, cały mój świat to ból

Po wyburzonych ścianach zostanie tylko gruz

Gdy chce do światła, nadziei, szczypty wiary

Ta cała nienawiść nasza miłość karmi

Wpędzałem się w choroby na własne życzenie

Mam dla kogo, wierzę że to zmienię

We dwoje w jedynym możliwym dla nas kierunku

Mimo wszystkich moich słabych punktów

Wiem co ludzkie, wiem co boskie

Porzuciłem tamto życie bezpowrotnie

Bez ciężaru awantur, alarmów niefartu

Nadstawiania karku, lecących odłamków

Sanktuarium…

Jak złodziej się wkradł mój dysfunkcjonalny świat

Ty zawsze przytulona do mnie jak wiatr

Czułem się zezłomowany i niestety

Nie miałem odwagi zobaczyć tych kilku rzeczy

Gdziekolwiek jesteś, wiem, że czujesz tak jak ja

Beznadziejne problemy oplatają nasz mały świat

Ostatni raz stałem tam, patrzyłem w okno

Znany mi pejzaż - widok na samotność

O sensie życia monolog, jak palec sam

Próbujesz łapać krew uciekającą z ran

I rozmazany tusz do rzęs, oczy pełne łez

Później twarzą w twarz, na zgodę seks

Gdzieś głęboko we mnie ciężka choroba

Zabijałem szczęście by je reanimować

Oczyścić ciało z toksyn dzisiaj muszę

Santuario : ciò che è importante nella vita

Santuario: io, la mia coscienza

Una storia basata sui fatti

Un'ombra cade, parole come lacrime, una caraffa piena

Il destino ha scelto: devo parlare

Perso in tutte queste massime delfiche

Cammino come uno stoico tra gli alberi morti del frutteto

Sul Monte Bianco, sorseggiando un cocktail di vetro frantumato

Da tanti anni alla ricerca del male minore

Agli occhi di cambiamenti, postumi di una sbornia, bagliore, quarzo della vita

Mi aggrappo alle pareti per non cadere, per non addormentarmi

Il fiume di pensieri neri serpeggia sotto il mio cranio

Stratega, maestro, Dio in un corpo umano

Mente perfetta, intelletto capolavoro

Una tattica a tutto tondo, un piano impeccabile

Scacchiera, scontro di pezzi, mente magistrale

È vero, profondità, ordine, simmetria

Lato oscuro disattivato

Senza cattive emozioni, negativo, stomaco biliare

Sono in cura, mi sto riprendendo dalla dipendenza dalla distruzione

Le metto la testa in grembo, le carcasse non me la restituiscono

Oggi non soffro di insonnia, di mancanza di sonno

comunione delle anime

Posso morire sulle assi di questo palcoscenico, ai suoi piedi

Avrò una faccia calma quando la polvere si depositerà

Queste poche parole, tutto il mio mondo è dolore

Dopo i muri abbattuti rimarranno solo macerie

Quando vuole la luce, la speranza, un pizzico di fede

Tutto questo odio alimenta il nostro amore

Mi stavo ammalando su mia stessa richiesta

Ho qualcuno per cui, credo che lo cambierò

Noi due nell'unica direzione possibile per noi

Nonostante tutte le mie debolezze

So cosa è umano, so cosa è divino

Ho lasciato quella vita per sempre

Senza il peso delle liti, allarmi della malasorte

Tirando fuori il collo, schegge volanti

Santuario…

Come un ladro si è insinuato nel mio mondo disfunzionale

Mi sempre coccolato come il vento

Mi sono sentito demolito e purtroppo

Non ho osato vedere queste poche cose

Ovunque tu sia, so che ti senti come me

Problemi senza speranza intrappolano il nostro piccolo mondo

L'ultima volta che sono stato lì, ho guardato dalla finestra

Un paesaggio che conosco - una visione della solitudine

Un monologo sul senso della vita, come un dito solo

Cerchi di raccogliere il sangue che fuoriesce dalle ferite

E mascara sbavato, occhi pieni di lacrime

Più tardi, faccia a faccia, sesso consensuale

Da qualche parte nel profondo di me una grave malattia

Ho ucciso la felicità per resuscitarla

Ho bisogno di purificare il mio corpo dalle tossine oggi