Za późno - PIH

Jestem stracony dla życia

Wszystkiego sens przykrył już tren

Nie mam sił biec to z krawędzi mnie spycha

Z ciepłych trzewi zwierząt czytam sekrety swego losu

Mało istotne z punktu widzenia kosmosu

Szary świt na asfalcie rosa

Z przeszłości słyszę krzyk pusta szosa

Klęczę opuszczone ręce szeptem przeklinam bilans

To że umiem zapamiętywać nie zapominać

Krwawy deszcz wiem życie jest krótkie

Żeby poddać się lecz wszystko idzie na czołówkę

Próbuję sam pod górę wtoczyć ten kamień

To jest jak podróż duszy poza ciałem

Tych kilka spraw nie daje spokoju

Ciągła amplituda uczuć i nastrojów

Daleko gdzieś samotnie od swojego domu

To tylko miasto chciwych oczu my nie mamy domów

Nie ucieknę nigdy od demonów

Zabiorę je ze sobą aż do grobu

Nie uratujesz mnie, przeklęty sen (czuję to wiem)

Jestem stracony dla życia

Wszystkiego sens przykrył już tren

Nie mam sił biec to z krawędzi mnie spycha

Dla tego świata nie ma mnie więcej

Syntetyczna krew w żyłach sztuczne płuco serce

Żal pretensje wszystko poza nami

Na nic wysiłek okupiony łzami

Tu na dole jest tak zimno aseptycznie mokro

Dopada nas kosmiczna pustka samotność

Choćbym nie wiem jak się mył pozostanę brudny

Tu wśród ludzi którzy nie są już ludźmi

Ten fakt na części pierwsze mnie rozkłada

Kolejny obrót ziemi szlag trafił starania

Wilgotne prześcieradło na oślep macam

W powietrzu wisi odór wódy i kaca

Zło pierwotne jest wśród nas tuż za plecami

Przywołujesz je różnymi imionami

Za wszystkie grzechy najcięższa kara

Jak słońce zamiast dawać ciepło bliskim spalam

Nie uratujesz mnie, przeklęty sen (czuję to wiem)

Jestem stracony dla życia

Wszystkiego sens przykrył już tren

Nie mam sił biec to z krawędzi mnie spycha

Ten koszmar dręczy mnie co noc przypływa fala

Duszę się pod ciężarem własnego ciała

Nie otwiera się powieka

Słowa rodziny dochodzą do mnie z daleka

W drogę bez powrotu Morfeusz mnie zabiera

Jak nieszczerze czasem brzmi rachunek sumienia

I im bardziej docierają do mnie fakty

Czuję w sobie coraz mniej substancji

Nie uratujesz mnie, przeklęty sen

Jestem stracony dla życia

Wszystkiego sens przykrył już tren

Nie mam sił biec to z krawędzi mnie spycha

Nie uratujesz mnie, przeklęty sen (czuję to wiem)

Jestem stracony dla życia

Wszystkiego sens przykrył już tren

Nie mam sił biec to z krawędzi mnie spycha

Sono perso per la vita

Tutto è già stato coperto da un treno

Non ho la forza di correre, mi spinge oltre il limite

Dalle calde viscere degli animali leggo i segreti del mio destino

Poco importante dal punto di vista dello spazio

Alba grigia sull'asfalto di rugiada

Dal passato posso sentire la strada vuota che urla

Mi inginocchio con le mani abbassate e sussurro maledico il bilancio

Che posso ricordare per non dimenticare

Pioggia di sangue So che la vita è breve

Arrendersi ma tutto va in primo piano

Sto cercando di far rotolare io stesso questa roccia su per la collina

È come un viaggio dell'anima fuori dal corpo

Queste poche cose mi danno fastidio

Ampiezza continua di sentimenti e stati d'animo

Lontano da qualche parte da solo da casa mia

È solo una città di occhi avidi, non abbiamo case

Non scapperò mai dai demoni

Li porterò con me nella tomba

Non mi salverai, sogno maledetto (lo sento, lo so)

Sono perso per la vita

Tutto è già stato coperto da un treno

Non ho la forza di correre, mi spinge oltre il limite

Non c'è più me per questo mondo

Sangue sintetico nelle vene cuore polmonare artificiale

Mi dispiace per tutto tranne che per noi

Nessuno sforzo pagato con le lacrime

Fa così freddo, asetticamente umido quaggiù

Siamo presi dal vuoto cosmico della solitudine

Anche se non so lavarmi, rimarrò sporco

Qui tra persone che non sono più umane

Questo fatto mi spezza

Un altro giro della terra ha fatto saltare gli sforzi

Tento alla cieca il lenzuolo umido

L'odore di vodka e postumi di una sbornia aleggia nell'aria

Il male primario è tra noi proprio dietro le nostre spalle

Li chiami con nomi diversi

Per tutti i peccati, la punizione più pesante

Come il sole, invece di dare calore ai miei cari, io brucio

Non mi salverai, sogno maledetto (lo sento, lo so)

Sono perso per la vita

Tutto è già stato coperto da un treno

Non ho la forza di correre, mi spinge oltre il limite

Questo incubo mi perseguita ogni notte arriva un'onda

Sto soffocando sotto il peso del mio stesso corpo

La palpebra non si apre

Le parole della famiglia mi vengono da lontano

Morpheus mi porta sulla strada del non ritorno

Come suona a volte falso l'esame di coscienza

E più i fatti mi raggiungono

Sento sempre meno sostanza in me stesso

Non mi salverai, dannato sogno

Sono perso per la vita

Tutto è già stato coperto da un treno

Non ho la forza di correre, mi spinge oltre il limite

Non mi salverai, sogno maledetto (lo sento, lo so)

Sono perso per la vita

Tutto è già stato coperto da un treno

Non ho la forza di correre, mi spinge oltre il limite